SIBO leży u podstaw objawów związanych z funkcjonalnymi zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi (FGD). Przerost bakteryjny jelita cienkiego (SIBO) to stan definiowany przez liczbę bakterii typu okrężnicy w jelicie cienkim równą lub większą niż 105 jednostek tworzących kolonie na mililitr (CFU/ml), a także zmianę standardowego stosunku mikrobioty jelita cienkiego. Inaczej przerost bakteryjny jelita cienkiego (SIBO) to
zaburzenie charakteryzujące się różnicami w ilości, jakości i lokalizacji mikrobioty jelita cienkiego. Nadmiernej populacji bakterii w jelicie cienkim. . Standardowa definicja to 105 CFU/ml bliższej aspiracji jelita czczego, towarzyszy pojawienie się: Gram-dodatnich
Gram-ujemnych organizmów tlenowych, a także beztlenowców, które zwykle występują częściej w okrężnicy. Główne bakterie związane z SIBO to Streptococcus, Staphylococcus, Bacteroides, Lactobacillus, Enterobacteriaceae–Escherichia, Klebsiella lub Proteus.
Przyczyny powstawania SIBO
Pierwszym powiązaniem są zaburzenia układu pokarmowego. Główną przyczyną podstawowej patologii,
prowadzącej do stymulacji odpowiedzi zapalnej i przewlekłego stanu prozapalnego jest:
wyższa przepuszczalność lipopolisacharydu (LPS), jest wymieniana jako główna przyczyna podstawowej patologii, która prowadzi do stymulacji odpowiedzi zapalnej i przewlekłego stanu prozapalnego, zaburzenia budowy jelit lub funkcji motorycznych, niewydolność trzustki, przewlekła choroba wątroby, uchyłki jelita cienkiego.
Dobrze znane czynnki ryzyka nadmiaru bakterii jelitowych:
dysfunkcja barier ochronnych, hipochlorhydria, będąca wynikiem spadku ilości soku żołądkowego, nadużywanie IPP (inhibitor pompy protonowej), lek hamujący wydzielanie kwasu solnego w soku żołądkowym, kolonizacja Gram-ujemnym Helicobacter pylori (zaobserwowano, że pacjenci z zakażeniem H. pylori i dodatnim wynikiem testu oddechowego 13C-mocznik mają jeszcze wyższe ryzyko SIBO), wzrost pH żołądka (powoduje dysbiozę w żołądku i jelicie cienkim).
Badania SIBO
Obecnie diagnoza SIBO może być przeprowadzona dwoma metodami:
inwazyjną – posiew aspiracyjny jelita cienkiego,
nieinwazyjną – testy oddechowe
W obu przypadkach potwierdzone rozpoznanie rozpoznaje się na podstawie: nieprawidłowych ilości ładunku bakteryjnego, lub metanogennego.
Aby rozróżnić trzy typy SIBO:
-z dominacją metanu,
-z dominacją wodoru,
-i z dominacją siarczków.
Konieczne jest zmierzenie rodzaju gazu wytwarzanego przez mikroorganizm podczas procesu fermentacji i w
razie potrzeby ocenia się go za pomocą testów oddechowych. Liczba bakterii tlenowych i beztlenowych
na mililitr aspiratu jelita czczego równa lub większa niż 105 sugeruje SIBO.
Jak objawia się SIBO
Częstymi dolegliwościami u pacjentów z SIBO są objawy:
Ogólne i żołądkowo-jelitowe:
-utrata masy ciała
-osłabienie
-ból brzucha
-przewlekła biegunka (wodnista lub tłuszczowa)
-wzdęcia
-odbijanie
-ból brzucha
-zaburzenia rytmu defekacji
-uczucie pełności w jamie brzusznej
-zaparcie (w przypadku rozrostu w jelitach drobnoustrojów produkujących metan
W zaawansowanej chorobie zaburzenia światła jelita wywołane przerostem bakterii, pociągają za sobą:
Utratę masy ciała i niedożywienie (niedobory żywieniowe), nasilający się zespół złego wchłaniania zaostrza stan i
prowadzi do poważniejszych powikłań, takich jak: niedokrwistość, niedobory witamin A i D rozpuszczalnych w tłuszczach (osteomalacja lub osteoporoza, tężyczka, zaburzenia troficzne naskórka, kurza ślepota), hipoproteinemia – zespół jelitowej utraty białka (obrzęki), objawy niedoboru witaminy B12 (ataksja,
neuropatia obwodowa, objawy niedokrwistości), rumień guzowaty, osutka plamisto-grudkowa, niekiedy do
powiększenia obwodu brzucha i wyczuwalnych poszerzonych pętli jelitowych.
Na czym polega dieta SCD?
Dieta SCD która również ogranicza fermentowalne węglowodany, to dieta eliminująca pewne węglowodany: wyłącza zboża, większość mleka (z wyjątkiem długo fermentowanego jogurtu i twardych serów), słodyczy poza miodem, oraz przetworzonych produktów.
Idee stojące za SCD: zmniejszenie fermentacji niedigestowanych węglowodanów, zmniejszenie przerostu bakterii i lokalnego stanu zapalnego jelit. Dieta SCD, poprzez eliminację trudnych do strawienia węglowodanów, może pomóc w redukcji objawów
związanych z SIBO, takich jak: wzdęcia, bóle brzucha czy zaburzenia trawienia.
Dlaczego dieta SCD w SIBO, a nie powszechnie zalecana dieta low fodmap?
Wyniki badań porównujące stosowanie diety LOW FODMAP i SCD sugerują, że jednak dieta SCD może być bardziej skuteczna w długoterminowym łagodzeniu objawów żołądkowo-jelitowych. Sugerują również, że dieta SCD może poprawiać stan zapalny jelit i objawy żołądkowo-jelitowe, co może być korzystne również u pacjentów z SIBO.
Natomiast stosowanie diety low-FODMAP przez okres od 4 do 9 tygodni może niekorzystnie zmniejszyć liczebność Actinobacteria, szczególnie korzystnych Bifidobacterium. Zmniejsza Akkermansia muciniphila, która bierze udział w poprawie funkcji metabolicznych gospodarza i Faecalibacterium prausnitzii, które mogą mieć właściwości przeciwzapalne.
Co mówią badania naukowe?
W randomizowanym badaniu porównano skuteczność diety SCD i diety śródziemnomorskiej u pacjentów z chorobą Crohna. Po 6 tygodniach 46,5% pacjentów stosujących dietę SCD osiągnęło remisję objawową, co sugeruje potencjalną skuteczność tej diety w poprawie zdrowia jelit. Według badań naukowych po 6 tygodniach następuje wyleczenie w 46% obszarów jelit.
Uzyskano również poprawę parametrów klinicznych u pacjentów z chorobami zapalnymi jelit. Zmiany w składzie mikrobiomu jelitowego, co może wpływać na równowagę mikroflory jelitowej. U niektórych pacjentów korekcja dysbiozy, zmiany obserwowane były już po 2 tygodniach. Wzrost złożoności mikrobiomu (większa różnorodność), zmiany w obfitości niektórych klastrów bakterii takich jak Clostridia; wpływ na specyficzne taksony.
Inne badania mówią o zmianach już po 1–2 tygodniach: poprawa objawów, mikrobiota przesuwająca się w kierunku bardziej zbliżonym do
zdrowych osób. Wzrost równomierności i ogólnej różnorodności. Zmniejszenie pewnych bakterii potencjalnie szkodliwych (np. Fusobacterium ulcerans) orazwzrost Enterobacteriaceae.
Eliminacja pewnych węglowodanów, które nie są trawione w jelicie cienkim, zmniejsza substrat dla bakterii fermentujących w jelicie grubym, co może ograniczać nadmierną fermentację i powstawanie potencjalnie szkodliwych produktów metabolizmu bakteryjnego.
Poprawa funkcji bariery jelitowej. Mniej stymulacji zapalnej ze strony bakterii i ich produktów (np. endotoksyn, lipopolisacharydów).
Zmiany w profilu metabolitów bakteryjnych (np. krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych, które mają działanie ochronne).
Już teraz możesz przetestować dietę SCD
Pobierz 3 dniowy darmowy jadłospis o kaloryczności 1600 kcal lub 2200 kcal
